BC Movement in Telangana

 బిసి ఉద్యమం మూన్నాళ్ళ ముచ్చటేనా?!

తెలంగాణ రాజకీయాల్లో బీసీ సమస్య మళ్లీ వేడెక్కింది. రాష్ట్రం ఏర్పడిన దశాబ్దం పూర్తైపోయినా, బీసీ వర్గాల ఆశలు, వాగ్దానాలు, ఉద్యమాలు ప్రజల దృష్టిలో మిన్నలా మెరిసినా, చాలావి మాటలకే పరిమితమని ఇప్పుడు స్పష్టమైంది. ఈ మధ్యకాలంలో 42 శాతం రిజర్వేషన్ల డిమాండ్‌ను కేంద్రబిందువుగా చేసుకుని బీసీ సంఘాలు, ఉద్యమకారులు, రాజకీయ పార్టీలు మైదానంలోకి దిగాయి. మూడు–నాలుగు నెలలుగా ప్రతిరోజూ ఎక్కడో ఒక పార్టీ బీసీల కోసం దీక్షలు, సభలు, తీర్మానాలు నిర్వహిస్తూ హడావుడిగా కనిపిస్తోంది.

తెలంగాణలో బీసీలు ఒక్కకుల వర్గానికి పరిమితం కావు. వందల వృత్తి ఆధారిత చిన్న–చిన్న వర్గాలు ఉన్నాయి. కిరాణా వ్యాపారులు, కంసాలీలు, గౌడలు, నాయనబ్రాహ్మణలు, రజక, పద్మశాలీలు – వీరి జీవనం సాధారణంగా కష్టమే. పల్లెల్లో వ్యవసాయం, పశుపోషణ, దినసరి కూలీ; పట్టణాల్లో రిక్షా, ఆటోలు, చిన్న వ్యాపారాలు – వీటినే ఆధారంగా జీవిస్తారు. ఈ వర్గం రాష్ట్ర జనాభాలో సగానికి పైగా ఉన్నా, పాలనా వ్యవస్థలో వాటా తక్కువగా కనిపిస్తుంది. అందుకే రిజర్వేషన్ల డిమాండ్ ఎప్పుడూ బీసీలలో సజీవంగా ఉంటుంది. 52 శాతం జనాభాకు సమానంగా రిజర్వేషన్ రావాలని వారి వాదన. ప్రస్తుతం 29 శాతం మాత్రమే ఉందని, అతి వెనుకబడిన వర్గాలు లాభం పొందలేవని వారు చెబుతున్నారు. దశాబ్దాలుగా ఉన్న అసంతృప్తి, అవకాశాల లోపం, ఆర్థిక వెనుకబాటుదనం, కలసి ఇప్పుడు బయటకు వచ్చాయి.

రాజకీయ పార్టీలు ఈ డిమాండ్‌ను తమకు అనుకూలంగా మార్చడంలో పోటీపడుతున్నాయి. కాంగ్రెస్ ప్రభుత్వం అసెంబ్లీలో తీర్మానం చేసి, గవర్నర్ ద్వారా రాష్ట్రపతికి పంపడం ద్వారా “మేమే నిజమైన బీసీ మద్దతుదారులం” అనే సంకేతం ఇచ్చింది. అయితే 50 శాతం మించకూడదని రాజ్యాంగ పరిమితి ఉన్నందున, 42 శాతం కోసం కేంద్రం ద్వారా సంస్కరణ అవసరం. దానివరకు రాష్ట్ర తీర్మానం కేవలం ప్రతీకాత్మకమే. బీజేపీ వర్గం మరో కోణాన్ని చూపుతోంది. ముస్లింల రిజర్వేషన్లు తొలగించి బీసీలకు కేటాయిస్తామని చెబుతోంది. మొదట బీసీలు ఆనందించగా, వాస్తవానికి ఇది అమలు అవ్వడం కష్టమని గ్రహించారు. ముస్లింల రిజర్వేషన్ అంశాన్ని రాజకీయ వ్యూహంగా వాడడం, బీసీలను మోసం చేయడం స్పష్టమవుతుంది.బీఆర్‌ఎస్ పార్టీ కూడా 42 శాతం రిజర్వేషన్ కోసం పెద్ద చర్యలు తీసుకోలేకపోతోంది. వామపక్షాలు, చిన్న పార్టీలు మద్దతు ఇచ్చినా, ప్రభావం పెద్దగా లేదు. అందుకే బీసీ డిమాండ్ రాజకీయ వాడుకకు మాత్రమే ఉపయోగపడుతోంది. మూడు–నాలుగు నెలలుగా జరిగిన దీక్షలు, సభలు “మూడురోజుల ముచ్చట”గా మారిపోతున్నాయి. వాస్తవ సమస్యలు ఇంకా పరిష్కారంకాకుండా ఉన్నాయి. విద్యలో వెనుకబాటు, ఉద్యోగ అవకాశాల లోపం, రాజకీయ ప్రతినిధిత్వం తక్కువ, పేదరికం, అంతర్గత అసమానతలు – ఇవన్నీ మిగిలి ఉన్నాయి. రిజర్వేషన్ ఉన్నా, జీవిత ప్రమాణం మారడం లేదు. భూళ్లు కోల్పోవడం, వ్యాపార/వృత్తి మార్పులు, నైపుణ్యాభివృద్ధి అవకాశాల లోపం – ఇవన్నీ బీసీలను వెనుకబెట్టాయి.

రాజకీయ ప్రతినిధిత్వం కూడా తక్కువగా ఉంది. పెద్ద పార్టీలు ఎన్నికల సమయంలో బీసీలను వాడుతాయి, కానీ టికెట్లు ఇవ్వడంలో వెనుకబడతాయి. స్థానిక సంస్థలు, అసెంబ్లీలో బీసీ శాతం జనాభాకు తగదు. కొన్ని వర్గాలు రిజర్వేషన్ల లాభం పొందుతున్నా, అత్యంత వెనుకబడిన వర్గాలు ఇంకా పేదరికంలోనే ఉన్నాయి. అందుకే బీసీ ఉపవర్గీకరణ అవసరం. 42 శాతం రిజర్వేషన్ సాధించాలంటే, కేంద్రం రాజ్యాంగ సవరణ చేయాలి. నైపుణ్యాభివృద్ధి, ప్రత్యేక విద్యా, ఉపాధి నిధులు, చట్టపరమైన రాజకీయ ప్రతినిధిత్వం – ఇవన్నీ తప్పనిసరై ఉంటాయి. బీసీలు స్వయంగా బలంగా పోరాడకపోతే, ఇది “మూన్నాళ్ల ముచ్చట”గా మిగులుతుంది.బీసీ ఉద్యమం నిజంగా ఫలితం పొందాలంటే, సంఘాలు ఒకే వేదికపైకి రావాలి. విభజనలు, కులాల మధ్య చిన్న భేదాలు ఉద్యమాన్ని బలహీనపరిచాయి. నాయకత్వం స్వతంత్రంగా ఉండాలి, ఏ పార్టీ అయినా బీసీ హక్కుల కోసం కట్టుబడేలా చేయాలి. విద్యా రంగంలో ప్రత్యేక రిజర్వేషన్లు, ఉచిత కోచింగ్, నైపుణ్యాభివృద్ధి కార్యక్రమాలు తప్పనిసరి. అత్యంత వెనుకబడిన వర్గాలకు ప్రత్యేక శ్రద్ధ, ఉపవర్గీకరణ అవసరం. రాజకీయ ప్రతినిధిత్వం పెంచే చట్టాలు ఉండాలి. పరిశోధకులు, విద్యార్థులు, జర్నలిస్టులు బీసీ సమస్యలపై లోతైన అధ్యయనం చేసి, ప్రభుత్వాల ముందు వాస్తవాలను ఉంచాలి. ఓటు శక్తిని సక్రమంగా వినియోగించాలి, వాగ్దానాలను నిజంగా అమలు చేసే పార్టీలకు మద్దతు ఇవ్వాలి.

తెలంగాణలో బీసీల ఉద్యమం 42 శాతం రిజర్వేషన్ కోసం ఒక గొప్ప అవకాశం. కానీ అది “మూడురోజుల ముచ్చట”గా మిగిలితే, నిరాశ తప్పదు. బీసీలు ఒకటిగా, నిరంతర, దీర్ఘకాలిక పోరాటం సాగిస్తేనే వాస్తవ ఫలితాలు వస్తాయి. విద్యా, ఉపాధి, రాజకీయ రంగాల్లో సమాన అవకాశాలు సాధించడం వరకు ఉద్యమం ఆగకూడదు.బీసీ విద్యార్థులు ప్రత్యేక అవకాశాలు పొందకపోవడం, ప్రభుత్వ ఉద్యోగాల్లో రిజర్వేషన్ తగ్గిపోవడం, ప్రైవేట్ రంగంలో అవకాశాల లోపం – ఇవన్నీ సమస్యను మరింత సంక్లిష్టం చేస్తాయి. కోచింగ్ సెంటర్లు ఖరీదైనవి, ప్రభుత్వ స్థాయి ఉచిత కోచింగ్ కేంద్రాలు సరిపడా లేవు. రాజకీయ నాయకులు ఎన్నికల సమయంలో వాగ్దానాలు చేస్తారు, కానీ అమలు చేయడంలో వెనుకబడతారు. ఈ పరిస్థితుల్లో బీసీ మహిళలు మరింత వెనుకబడుతున్నారు. వారి విద్య, ఉద్యోగ, రాజకీయ ప్రతినిధిత్వం మగాళ్ల కంటే తక్కువ. ప్రత్యేక ప్రోత్సాహక చర్యలు అవసరం, లేకపోతే అతి వెనుకబడిన వర్గాల సమస్య కొనసాగుతుంది.మూడు–నాలుగు నెలలుగా మీడియా దృష్టి బీసీ ఉద్యమంపై కేంద్రీకృతమవుతోంది, కానీ మౌన్యం మొదలైనప్పుడు పార్టీలు వెనక్కి తగ్గతాయి. దీన్ని “మూన్నాళ్ల ముచ్చట” అని పిలుస్తారు. నిజమైన పరిష్కారం కోసం ఉద్యమం రాజకీయాల కాలానుగుణ వ్యూహం నుండి బయటకు తీసుకుని, దీర్ఘకాలిక పోరాటంగా మారాలి. విద్యార్థి సంఘాలు, కార్మిక సంఘాలు, వృత్తి ఆధారిత సంఘాలు అన్నీ కలసి క్రమబద్ధమైన అజెండాతో ముందుకు సాగాలి.తెలంగాణ సమాజ నిర్మాణంలో బీసీల పాత్ర అపారమైంది. పంట పండించేవారు, వృత్తుల ద్వారా గ్రామాల ఆర్థిక వ్యవస్థను నడిపేవారు, పట్టణాల్లో చిన్న వ్యాపారాల ద్వారా జీవనాధారాన్ని సృష్టించేవారు – వీరే రాష్ట్ర ఆర్థిక ముస్రం. అలాంటి వర్గాలను నిర్లక్ష్యం చేస్తే రాష్ట్ర అభివృద్ధి సాధ్యంకాదు. దురదృష్టవశాత్తు, ఇప్పటివరకు బీసీలను కేవలం ఓటు బ్యాంక్‌లా పరిగణించారు.ఇంకపై బీసీలు తమ శక్తిని సక్రమంగా వినియోగించుకోవాలి. ఉద్యమాన్ని నిలకడగా కొనసాగిస్తే మాత్రమే 42 శాతం రిజర్వేషన్ వాస్తవం అవుతుంది. లేదంటే ఇది మరోసారి పత్రికల్లో, సభల్లో, సోషల్ మీడియాలో చర్చలకు పరిమితం అవుతుంది. బీసీ ఉద్యమం “మూడురోజుల ముచ్చట”గా మిగలకుండా, నిరంతర, సమగ్ర, విధేయమైన పోరాటంగా మారితే తెలంగాణ లో నిజమైన మార్పు దిశ ఏర్పడుతుంది.

మన్నారం నాగరాజు

సామాజిక రాజకీయ విశ్లేషకులు.